Logopeda

 

Zajęcia logopedyczne prowadzi: mgr Anna Kurek

 

 

 Godziny pracy logopedy szkolnego

w roku szkolnym 2018/2019

    

 Wtorek – 8.00 – 12.45

Środa – 8.00 – 12.00

Czwartek – 8.00 – 10.15

 

 

Logopeda szkolny pani Anna Kurek udziela wsparcia w ramach pomocy logopedycznej uczniom i udziela porad rodzicom uczniów objętych pomocą logopedyczną w w/w dni w gabinecie logopedycznym

tj. w sali nr 14 na piętrze budynku szkoły.

 

 

 

LOGOPEDIA – INFORMACJE DLA RODZICÓW

DROGI RODZICU!

     Jeśli Twoje dziecko uczęszcza na terapię logopedyczną, przeczytaj proszę informacje dotyczące jej przebiegu i wskazań ze strony logopedy.

1. Terapia logopedyczna rozpoczynana jest od badań przesiewowych w oddziałach przedszkolnych i klasie I oraz wstępnej diagnozy, by wnikliwie zdiagnozować dziecko i określić zakres jego terapii.

2. Dla dzieci zakwalifikowanych na zajęcia logopedyczne prowadzona jest cotygodniowa terapia indywidualna lub grupowa.

3. Na zajęciach logopedycznych dziecko ćwiczy oddech, język, wargi, słuch fonematyczny i pracuje nad prawidłową artykulacją głosek.

4. W trakcie każdego spotkania uczestnik otrzymuje indywidualne materiały do pracy i powtórzeń w domu. Dlatego rodzic zobowiązany jest do powtarzania zaleconych ćwiczeń. Należy pamiętać, że logopeda wskazuje miejsca artykulacji głosek, wyznacza ćwiczenia i czuwa nad prawidłową korekcją wady wymowy. Najważniejsza jest systematyczna praca z dzieckiem według zaleceń specjalisty.  Zachęcam więc rodziców do pracy z dziećmi w domu, tylko wtedy możemy przyspieszyć przebieg terapii.


SUKCES TERAPII ZALEŻY OD WSPÓŁPRACY RODZICA Z LOGOPEDĄ ORAZ   OD SYSTEMATYCZNEJ PRACY Z DZIECKIEM W DOMU.


5. Jeżeli dziecko nie utrwala nabywanych w czasie zajęć z logopedą umiejętności, bardzo trudno jest, aby terapia przebiegała sprawnie i skutecznie, bowiem przedłuża się i nie przynosi oczekiwanych rezultatów.

6. Formą nagrody za wytrwałą pracę dziecka na zajęciach z logopedą są naklejki.

7. Codziennie należy poświęcić czas dziecku w domu na utrwalanie ćwiczeń wskazanych przez logopedę.

           

     Pamiętajmy, że wspólnie dbamy o rozwój dzieci!           

 

*************************************************************************************************************************

               

12 przykazań logopedycznych 

(wg Leona Kaczmarka)

  1. Narządy mowy dziecka kształtują się i zaczynają funkcjonować już w życiu płodowym. Są one ogromnie wrażliwe na wszystkie bodźce fizyczne i chemiczne, zarówno sprzyjające jak i szkodliwe.
  2. Mowa otoczenia powinna być poprawna. Do dziecka trzeba mówić wolno, dokładnie i wyraźnie, trzeba zaniechać sztucznego spieszczania i używania tzw. języka dziecięcego.
  3. Dziecko powinno reagować na aktywność uczuciową i słowną otoczenia. Z początku jest to uśmiech, ruch rączki, przegięcie ciała. Wnet jednak nastąpią reakcje głosowe. Gdy ich brak, trzeba koniecznie zbadać słuch dziecka, gdyż może on być osłabiony.
  4. Absolutnie nie wolno krępować dziecka w reagowaniu na aktywność otoczenia.
  5. Jeśli dziecko ma nieprawidłową budowę narządów mowy (rozszczep warg, dziąseł, podniebienia, zniekształcenia w układzie szczęk, uzębienia itp.), powinno się bezwzględnie pójść z nim do lekarza specjalisty: chirurga plastyka, ortodonty.
  6. Dziecko leworęczne należy otoczyć specjalną opieką. W okresie kształtowania się mowy nie wolno zmuszać go do posługiwania się prawą ręką, gdyż mogą wystąpić zaburzenia mowy.
  7. Kiedy dziecko samo zaczyna coraz więcej mówić nie wolno tej skłonności gasić np. obojętnością lub cierpką uwagą, bo wówczas dziecko zamyka się w sobie, staje się nieufne, przestaje mówić.
  8. Nie należy hamować żywiołowego pędu do mowy, trzeba wykorzystać ogromny ładunek uczuciowy, jaki dziecko wkłada w mowę.
  9. Należy pilnie baczyć czy kształtowanie się mowy dziecka przebiega zgodnie z normą.
  10. Od momentu zdobycia przez dziecko umiejętności mówienia zdaniami nie wolno bezustannie przeszkadzać mu przez ciągłe poprawianie i zmuszanie do poprawnego powtarzania, gdyż dziecko nabawi się kompleksu niższej wartości, straci zaufanie do otoczenia, przestanie mówić.
  11. Dziecko trzyletnie monologuje, ale chce też rozmawiać z otoczeniem, zadaje mnóstwo pytań i przepada za opowiadaniami. Nie wolno lekceważyć tych faktów, gdyż pomaga to dziecku w wysławianiu się, w umiejętności wyrażania swych myśli i uczuć.
  12. Jeśli mimo wszystko nie udało się zapobiec powstaniu defektów mowy, należy jak najszybciej zgłosić się do logopedy, który pokieruje terapią dziecka przy ścisłej współpracy rodziców. 

 

******************************************************************************** 

 

Alfabet Rodzica

 

Akceptuj swoje dziecko.

Bądź dla niego oparciem.

Chwal go za wszystko.

Dotrzymuj przyrzeczeń.

Egzekwuj prawa i obowiązki

Formułuj precyzyjnie wymagania.

Gospodaruj efektywnie jego czasem.

Hamuj dyskretnie niewłaściwe zapędy

Interesuj się jego osobą.

Jednocz jego rozum ducha i ciało.

Kieruj wszechstronnie jego rozwojem

Licz się z jego zdaniem

Łagodź stresy i cierpienia

Miej cierpliwość

Nie oszukuj go.

Okazuj mu zaufanie.

Pokaż, że jesteś omylny.

Rozwijaj jego samodzielność.

Słuchaj uważnie tego, co mówi

Troszcz się o niego.

Ukaż mu wartość i piękno życia

Wierz w jego możliwości.

Yyy...? (niewiadoma- bądź na nią przygotowany).

Zachęcaj go do dalszej pracy.

 

  *******************************************************************************************************************

KIEDY DO LOGOPEDY? 

 

Kiedy dziecko czteroletnie:

* Mówi "sianki" zamiast sanki, "ziamek" zamiast zamek? Dziecko w tym wieku nie powinno już zmiękczać głosek s ,z, c, dz.
•    Mówi "tot" zamiast kot, "duma" zamiast guma? Już najwyższy czas, aby nauczyło się wymawiać głoski "k" i "g”
•    Mówi "kom" zamiast dom, "gach" zamiast dach? Czterolatek powinien wymawiać głoski "t" i "d".
•    Mówi "jody" zamiast lody? Dziecko powinno już umieć wymawiać głoskę "l".

Kiedy dziecko pięcioletnie:

Około 50 % dzieci nie wymawia jeszcze głosek sz, ż, cz, dż, r zastępując je innymi głoskami. Mówi, np. "zeka" zamiast rzeka, "capka" zamiast czapka. 
•    Wymawia wyrazy z głoskami sz, ż, cz, dż z dziwnym brzmieniem? Być może nieodpowiednio układa język, realizując np. wymowę boczną. Taka wymowa może dotyczyć także szeregu głosek: s, z, c, dz lub ś, ź, ć, dź
•    Mówi "lęka" zastępując głoskę "r" głoską "l"? Jest to najtrudniejsza głoska do wypowiedzenia przez dziecko, pojawia się w mowie najpóźniej.
•    Wymawia głoskę "r" w dziwny sposób np. "po francusku"? Każda zła realizacja tej głoski podlega korekcie

*Mówi "samek", zamiast zamek, "foda" zamiast woda, "sima" zamiast zima? Dziecko w tym wieku nie powinno zamieniać głosek dźwięcznych na bezdźwięczne.
•    Dziecko nie mówi płynnie, zacina się, powtarza wyrazy? Logopeda może określić, czy jest to niepłynność rozwojowa, czy jąkanie, a także udzielić odpowiednich wskazówek rodzicom.
•    Mówi niezrozumiale? Mowa dziecka pięcioletniego powinna być zrozumiała.
•    Mówiąc opuszcza w wyrazach trudniejsze głoski, opuszcza sylaby lub przestawia je? Jest to normalne zjawisko dla dzieci w wieku 3 - 4 lat. W wieku 5 lat jest niepokojące.

Dziecko sześcioletnie:

Około 20 % dzieci nie wymawia jeszcze głosek sz, ż, cz, dż, r.
•    Powinno umieć budować wypowiedzi poprawne pod względem logiki i składni.

 

CO MOŻEMY ZROBIĆ, BY DZIECKO NIE MIAŁO

PROBLEMÓW Z MOWĄ?

•    Jeśli jest to możliwe karm dziecko piersią – to naturalny sposób usprawniania mięśni warg, policzków i języka.
•    Jeśli karmienie piersią nie jest możliwe – wybierz smoczek z krótką, nieco spłaszczoną częścią, w której są liczne małe otworki (imitującą brodawkę).
•    Staraj się jak najwcześniej odzwyczajać dziecko od picia z butelki.

           •  Nie podawaj smoczka między posiłkami – zbyt długie ssanie smoczka i karmienie butelką powoduje nieprawidłowości w budowie narządów artykulacyjnych

•    Dbaj, by dziecko podczas snu miało zamknięte usta – nawykowe otwieranie ust (czyli niewłaściwe oddychanie – przez usta) doprowadza do częstych nieżytów górnych dróg oddechowych, anomalii zgryzu i wypaczeń funkcji języka)
•    Podawaj dziecku owoce ze skórką, surową marchewkę, skórkę chleba – to sprzyja prawidłowej budowie zgryzu i ćwiczeniu mięśni artykulacyjnych 
•    Rozmawiaj z dzieckiem jak najczęściej. Opowiadaj o codziennych czynnościach, używanych przedmiotach, o tym, co robisz, co się dzieje na spacerze...

•    Mów do dziecka, zadawaj pytania, nawet, jeśli na początku nie otrzymasz odpowiedzi
•    Unikaj dziecinnego języka, kiedy mówisz do dziecka, nie „spieszczaj” słów
•    Mów do dziecka niezbyt szybko, dokładnie wymawiając słowa, nie „połykaj” końcówek 
•    Baw się z dzieckiem w naśladowanie odgłosów, min, ruchów.
•    Odpowiadaj, gdy maluch cię „zagaduje”.

             •    Kiedy mówisz do dziecka, wiele razy powtarzaj określone słowo, np. „to kubek, kubek jest czerwony...”.
•    Zachęcaj, aby dziecko patrzyło na ciebie, kiedy mówisz. Dziecko wówczas zobaczy, jak układasz usta, gdy wymawiasz poszczególne głoski. 
•    Recytuj wierszyki, śpiewaj piosenki.
•    Kiedy dziecko powie jakiś wyraz nieprawidłowo, powiedz ten wyraz poprawnie, ale nie zmuszaj go do powtarzania.

 

******************************************************************************************************************

 

Ćwiczenia logopedyczne dla dzieci przedszkolnych,

które można wykonać w domu.

 

Poniżej prezentuję przykładowe ćwiczenia do zastosowania w terapii, jak i profilaktyce wad wymowy u dzieci w wieku przedszkolnym.

 

PRZYKŁADY STOSOWANYCH ĆWICZEŃ:

 

* Ćwiczenia słuchowe– stanowią one bardzo ważną grupę ćwiczeń logopedycznych, ponieważ często opóźnienia czy zaburzenia rozwoju mowy pojawiają się na skutek opóźnień rozwoju słuchu fonematycznego/ tzw. słuchu mownego/. Stymulując funkcje słuchowe przyczyniamy się do rozwoju mowy dziecka.


Przykłady dla dzieci młodszych:

1. „ Co słyszę?” – dzieci siedzą z zamkniętymi oczami i nasłuchują, rozpoznają odgłosy dochodzące z sąsiedztwa, ulicy.

2. „ Zgadnij, co wydało dźwięk?” – uderzanie pałeczką w szkło, fajans, metal, kamień, drewno itp. Toczenie różnych przedmiotów po podłodze / np. piłki, kasztana, kamienia/, rozpoznawanie odgłosu przez dzieci.

3. Rozpoznawanie różnych przedmiotów w zamkniętym pudełku po wydawanym odgłosie – groch, kamyki, gwoździe, cukier, kasza itp.

4. Uderzanie o siebie klockami, łyżeczkami, garnuszkami; uderzanie łyżeczką o pustą szklankę, o szklankę z wodą, klaskanie, darcie papieru, gniecenie papieru, przelewanie wody( z wysokości, z niska), drapanie po szkle, papierze, stole.

5. Rozpoznawanie głosu, szmeru, źródła dźwięku – miejsca, kierunku, odległości, ilości dźwięków (dużo- mało), głośności ( cicho – głośno).

6. Szukanie ukrytego zegarka, radia, dzwoniącego budzika.

7. Rozróżnianie i naśladowanie głosów zwierząt: kota, psa, krowy, kury, koguta, kaczki, gęsi itp.

8. Rozróżnianie odgłosów pojazdów: samochodu, pociągu, motoru, traktora itp.

9. Rozpoznawanie po dźwięku różnych urządzeń domowych, np. odkurzacz, mikser, suszarka, pralka itp.


Przykłady dla dzieci starszych:

1. Wyróżnianie wyrazów w zdaniu. ( stawiamy tyle klocków, rysujemy tyle kółeczek, klaszczemy tyle razy ile słów słyszy dziecko w wypowiadanym zdaniu).

2. Wydzielanie sylab w wyrazach poprzez wystukiwanie sylab, wyklaskiwanie, badanie ile razy opadnie żuchwa / na ręce/ przy wybrzmiewanie sylab.

3. Nazywanie obrazków – dziecko kończy wyraz po pierwszej sylabie wypowiedzianej przez logopedę, nauczyciela, rodzica, a potem odwrotnie – dziecko zaczyna.

4. Dzielenie na sylaby imion dzieci / na początku łatwych/.

5. Wyszukiwanie imion dwu- i trzysylabowych.

6. Wyszukiwanie słów z podaną przez n-la sylabą.

7. Rozpoznawanie określonej sylaby w rozsypance sylabowej, np. ba, pa, ta, da, la, ra.

8. Wyszukiwanie imion rozpoczynających się od samogłoski, następnie od podanej spółgłoski.

9. Wydzielanie spółgłosek nagłosowych przez przedłużanie nagłosu, np. ssssamolot, szszszafa. Przy pomocy ilustracji – wyszukiwanie przedmiotów, których nazwy rozpoczynają sią na daną głoskę.

10. Wydzielanie spółgłoski wygłosowej.

11. Dzielenie na głoski łatwych a następnie coraz trudniejszych słów.

12. Ćwiczenia z paronimami: bułka – półka, domek –Tomek, koza – kosa itp.

13. Rozróżnianie mowy prawidłowej od nieprawidłowej


* Ćwiczenia oddechowe:

Ćwiczenia oddechowe poprawiają wydolność oddechową, sprzyjają wydłużaniu fazy wydechowej, co powoduje poprawę jakości mowy. Ćwiczenia prowadzone są najczęściej w formie zabawowej, przy wykorzystaniu różnych środków, np. piórek, piłeczek, wody mydlanej, chrupek, wiatraczków itp. Są także wplatane w opowieści i zabawy ruchowe.

 

Przykłady:

1. Wdech nosem ( usta zamknięte) i wydech ustami.

2. Dmuchanie na płomień świecy.

3. Dmuchanie na piłeczkę pingpongową, wyścigi piłeczek.

4. Dmuchanie na kulkę z waty, na wiatraczek.

5. Chłodzenie „ gorącej zupy” – dmuchanie ciągłym strumieniem.

6. „ Zdmuchiwanie mlecza” – długo, aż spadną wszystkie nasionka.

7. Chuchanie na zmarznięte ręce.

8. Naśladowanie lokomotywy – wydmuchiwanie „nadmiaru pary” – ffff, szszsz.

9. Naśladowanie balonika – wypuszczanie powietrza z jednoczesnym odgłosem „ sssss”.

10. Nadmuchiwanie balonika.

11. Naśladowanie syreny – „ eu-eu- eu”, „ au-au-au” – na jednym wydechu.

12. Wyścigi chrupek – dmuchanie w parach.

13. Dmuchanie na piórko, aby nie spadło.

14. Liczenie na jednym wydechu.

15. Powtarzanie zdań na jednym wydechu – najpierw krótkich, potem coraz dłuższych.

16. Powtarzanie zdań szeptem.

17. Naśladowanie śmiechu różnych osób:

- staruszki: che- che- che

- kobiety – wesołe cha- cha- cha

- mężczyzny – rubaszne ho- ho- ho

- dziewczynki – piskliwe, chichotliwe chi- chi- chi.


* Ćwiczenia motoryki narządów artykulacyjnych

U większości dzieci z wadą wymowy występuje obniżona sprawność narządów artykulacyjnych /języka, warg, policzków, podniebienia miękkiego/.. Czasem przyczyną wady wymowy są nieprawidłowości w budowie anatomicznej narządów mowy, np. zbyt krótkie wędzidełko podjęzykowe, przerośnięty język, zbyt duża masa języka, rozszczep wargi itp. Przyczyną bywają także, szczególnie u dzieci młodszych, nieprawidłowe nawyki związane z połykaniem lub oddychaniem. Konieczne są w tych wszystkich wypadkach ćwiczenia motoryki narządów mowy oraz ćwiczenia prawidłowego połykania. Optymalną sytuacją byłoby, gdyby ćwiczenia prowadzone były według zaleceń logopedy.

Ćwiczenia logopedyczne początkowo powinny być wykonywane przy kontroli wzrokowej – przed lustrem, stopniowo przechodząc do ćwiczeń bez kontroli wzroku. Większość ćwiczeń wymaga wielokrotnego powtarzania, więc konieczne jest stosowanie metod zabawowych podczas ćwiczeń oraz zmiany środków używanych przez logopedę.


* Ćwiczenia warg:

1. Wymawianie na przemian „ a-o” przy maksymalnym oddaleniu od siebie wargi górnej i dolnej.

2. Oddalanie od siebie kącików ust – wymawianie „ iii”.

3. Zbliżanie do siebie kącików ust – wymawianie „ uuu”.

4. Naprzemienne wymawianie „ i – u”.

5. Cmokanie.

6. Parskanie / wprawianie warg w drganie/.

7. Masaż warg zębami ( górnymi dolnej wargi i odwrotnie).

8. Dmuchanie na płomień świecy, na watkę lub piłkę pingpongową.

9. Układanie ust jak przy wymowie samogłosek ustnych, z wyraźną, przesadną artykulacją warg, np. w kolejności: a-i-o-u-y-e, u-a-i-o-e-y, o-a-y-i-u, e-y-i-o-a-u, u-i-y-a-o.

10. Wymowa samogłosek w parach: a-i, a-u, i-a, u-o, o-i, u-i, a-o, e-o, itp.

11. Wysuwanie warg w „ ryjek”, cofanie w „ uśmiech”.

12. Wysuwanie warg w przód, następnie przesuwanie warg w prawo, w lewo.

13. Wysuwanie warg w przód, następnie krążenie wysuniętymi wargami.


* Ćwiczenia języka:

1. „ Głaskanie podniebienia” czubkiem języka, jama ustna szeroko otwarta.

2. Dotykanie językiem do nosa, do brody, w stronę ucha lewego i prawego.

3. Oblizywanie dolnej i górnej wargi przy ustach szeroko otwartych / krążenie językiem/.

4. Wysuwanie języka w przód i cofanie w głąb jamy ustnej.

5. Kląskanie językiem.

6. Dotykanie czubkiem języka na zmianę do górnych i dolnych zębów, przy maksymalnym otwarciu ust / żuchwa opuszczona/.

7. Język wysunięty w kształcie grota wykonuje poziome ruchy wahadłowe od jednego do drugiego kącika ust.

8. Rurka – wargi ściągnięte i zaokrąglone unoszą boki języka.

9. Język lekko wysunięty opiera się na wardze dolnej i przyjmuje na przemian kształt „łopaty” i „grota”.

10. Ruchy koliste języka w prawo i w lewo na zewnątrz jamy ustnej.

11. Oblizywanie zębów po wewnętrznej i zewnętrznej powierzchni dziąseł pod wargami. Usta zamknięte.


* Ćwiczenia usprawniające podniebienie miękkie:

1. Wywołanie ziewania przy nisko opuszczonej szczęce dolnej.

2. Płukanie gardła ciepłą wodą.

3. „ Chrapanie” na wdechu i wydechu.

4. Głębokie oddychanie przez usta przy zatkanym nosie i odwrotnie.

5. Wymawianie połączeń głosek tylnojęzykowych zwartych z samogłoskami, np. ga, go, ge, gu, gy, gi, gą, gę, ka, ko, ke, ky, ki, ku, ak, ok, ek, ik, yk, uk…

6. Wypowiadanie sylab / jak wyżej/ i logatomów: aga, ogo, ugu, eke, yky, ygy, iki, Igi, ago, egę itp.

7. Nabieranie powietrza nosem i zatrzymanie w jamie ustnej. Policzki nadęte. Początkowo nadymać policzki z zatkanym nosem, a następnie próbować połykać powietrze.


* Ćwiczenia policzków:

1. Nadymanie policzków – „ gruby miś”.

2. Wciąganie policzków – „ chudy zajączek”.

3. Nabieranie powietrza w usta i zatrzymanie w jamie ustnej, krążenie tym powietrzem, powolne wypuszczanie powietrza.

4. Naprzemiennie „ gruby miś” – „ chudy zajączek”.

5. Nabieranie powietrza w usta, przesuwanie powietrza z jednego policzka do drugiego na zmianę.


* Ćwiczenia prawidłowego połykania:

/wyrobienie nawyku połykania z językiem ułożonym na wałku dziąsłowym/:

1. Unoszenie języka na wałek dziąsłowy za górnymi zębami przy otwartych a następnie zamkniętych ustach.

2. Lizanie czubkiem języka wałka dziąsłowego.

3. Trzymanie czubkiem języka kawałka czekolady przy wałku dziąsłowym, jednoczesne połykanie śliny.